Ο ΛΕΒΙΑΘΑΝ ΚΑΙ Η ΑΝΤΛΙΑ ΚΕΝΟΥ
Ο ΧΟΜΠΣ , Ο ΜΠΟΙΛ ΚΑΙ Η ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ.
- +
Τελική τιμή: 22,90€
Αρχική τιμή: 25,44€ Έκπτωση -10% (2,54€)
Δωρεάν έξοδα αποστολής για αγορές 30,00 και άνω
Βάρος 0.850 kg
Είδος

Έκδοση

Εκδότης

Έτος έκδοσης

Γλωσσική επιμέλεια

ISBN

Μετάφραση

Δήμητρα Ευδοξία Μπάτσιου – Θεμιστοκλής Χαλικιάς

Μήνας έκδοσης

Σελίδες

Σχήμα

Στο έργο του Λεβιάθαν (1651), ένα από τα σπουδαιότερα έργα πολιτικής φιλοσοφίας όλων των εποχών, ο Τόμας Χομπς αναλύει τους νόμους που διέπουν τη δομή της κοινωνίας και της ορθής διακυβέρνησης. Το ερώτημα που θέτουν οι συγγραφείς του Ο Λεβιάθαν και η Αντλία Κενού αφορά το αν το εν λόγω έργο, ως πρόταση για το πρόβλημα της ορθής τάξης, θα μπορούσε να ιδωθεί και ως απάντηση για το πρόβλημα της γνώσης: δηλαδή τους νόμους και τρόπους παραγωγής και μετάδοσης της επιστημονικής γνώσης. Εξετάζοντας -μεταξύ άλλων – και το όχι ευκαταφρόνητο έργο πάνω στη φυσική φιλοσοφία του Χομπς, το οποίο κατά τη γνώμη τους έχει παραγνωριστεί από τους περισσότερους ιστορικούς, και αντιπαραβάλλοντας το με τον τρόπο παραγωγής γνώσης τον οποίο πρότεινε ο Ρόμπερτ Μπόιλ, υποστηρίζουν πως ο ‘τρόπος ζωής’ που πρότεινε ο Χομπς για την πειραματική πρακτική, επηρεασμένος από την ευρύτερη οπτική του για την πολιτική εξουσία, στέκει ως μια πιο ρεαλιστική περιγραφή του πως παράγεται η γνώση από τα μέσα του 17ου αιώνα μέχρι και τη νεωτερικότητα.

Το βιβλίο Ο Λεβιάθαν και η Αντλία Κενού εξετάζει τις διαμάχες σχετικά με την αξία και την ορθότητα των πειραματικών μεθόδων ανάμεσα σε δύο μεγάλους διανοητές του δέκατου έβδομου αιώνα: του Τόμας Χομπς, συγγραφέα της πολιτικής πραγματείας Λεβιάθαν και σφοδρού επικριτή του συστηματικού πειραματισμού στη φυσική φιλοσοφία, και του Ρόμπερτ Μπόιλ, μηχανιστικού φιλοσόφου και κατόχου της νεοεφευρεθείσας αντλίας κενού. Τα ζητήματα που διακυβεύονταν στις μεταξύ τους διαμάχες εκτείνονταν από τη φυσική ακεραιότητα της αντλίας κενού μέχρι τη διανοητική ακεραιότητα της γνώσης που αυτή θα μπορούσε να προσφέρει. Τόσο ο Μπόιλ όσο και ο Χομπς έψαχναν τρόπους καθορισμού της γνώσης, οι οποίοι δεν θα εκφυλίζονταν σε ad hominem επιθέσεις και πολιτική διχόνοια. Ο Μπόιλ πρότεινε το πείραμα ως θεραπεία. Υποστήριζε πως τα γεγονότα θα έπρεπε να κατασκευάζονται από μηχανές σαν την αντλία κενού, έτσι ώστε επιφανείς άντρες να μπορούν να γίνουν μάρτυρες των πειραμάτων και να παράγουν γνώση με την οποία θα συμφωνούσαν όλοι. Ο Χομπς, αντίθετα, αναζητούσε τον φυσικό νόμο και αντιμετώπιζε τα πειράματα σαν τα τεχνητά, αναξιόπιστα παράγωγα μιας κλειστής συντεχνίας.